Archive | Uncategorized RSS feed for this section

Voor Germaine.

3 Mrt

oorbellen 008

Hij zag ze liggen in de etalage. Op zijn vraag of hij ze even goed mocht bekijken haalde de verkoopster ze uit de etalage. Perfect waren ze, en hij besloot direct tot aankoop over te gaan. De verkoopster had hem nog een knipoog gegeven. Uw vrouw boft maar met zo’n man zei ze. Hij had daarop niet geantwoord, maar had verlegen terug geglimlacht. Nadat hij betaald had stak hij het feestelijk ingepakte doosje in zijn zak.

Thuisgekomen legde hij het doosje in het laatje van zijn nachtkastje. Het wachten was nu op het juiste moment. Wanneer dat was wist hij niet, maar hij vond het fijn dat hij ze in ieder geval al gekocht had. Je wist maar nooit.

3 Maanden later was het zo ver. Het moment was daar. Hij wist het nu zeker.

Met een teder gebaar haalde hij de oorbellen uit het doosje.

In de spiegel zag hij Germaine. Ze was mooi opgemaakt en had de schitterende oorbellen in.

Ze staan je prachtig, fluisterde hij tegen zichzelf.

Geluk.

26 Feb

bordje 003

Leprawinkel €0,25

Terwijl hij de trap op liep met de zware verhuisdoos in zijn armen hoorde hij een zacht, maar sinister gekraak.

1 seconde later brak de bodem en viel de inhoud op de stenen trap. Zijn schoenen werden omringd door honderden scherven. Even durfde hij niet naar beneden te kijken, maar toen hij het toch deed werd zijn angstige vermoeden bewaarheid.

Dat het nu net deze doos moest zijn. Hij had gedacht dat het wel zou gaan qua gewicht.

Bovenop de berg scherven lag één ongeschonden taart-bordje.

De deur van het appartement tegenover hem ging open. Laat maar liggen zei de vrouw, terwijl ze naar hem toe stapte. Een bemoedigende glimlach volgde. Ze pakte het bordje van de berg af. Boffen dat deze nog heel is, zei ze.

Koffie met appeltaart dan maar?

Een half jaar later verhuisden ze samen naar het appartement beneden.

Hotel Sacher.

24 Feb
Kringloopverhaaltjes 004

Leprawinkel € 1,00

Hij was enig kind.
Nadat zijn moeder was overleden moest de kamer in het bejaardenhuis zo snel mogelijk leeg gehaald worden. Er stond niet veel.
In het laatje van het nachtkastje vond hij een houten doosje gesloten met een half vergaan rood lint.
Hij had het meegenomen naar huis. De rest zou morgen opgehaald worden door medewerkers van de Kringloopwinkel

Met zijn moeder had hij zijn hele leven in staat van oorlog verkeerd.
Waarom dat was, wist hij niet.

Thuis maakte hij het doosje open. Bovenop lag een kaart, geschreven naar haar vanuit Neurenberg. Ze werkte toen ze als kamermeisje in het beroemde Hotel Sacher in Wenen.
Mrs. Hanny Scherman was haar meisjesnaam. Dat moet in 1927 zijn geweest als je naar het post-stempel keek.

My Dear was de aanhef, en de afzender was ene Moll. Hij las de zinnen: When do we meet? en Hope to get a letter in Paris.

Ze had hem altijd verteld dat ze zo genoten had van de tijd dat ze in Wenen had gewerkt. De vrijheid die ze geproefd had, en de onbevangenheid.

Daarna was ze getrouwd. Na een jaar was hij geboren.

Ineens begreep hij de harde woorden van zijn moeder over haar huwelijk.
Het venijn naar hem, tot het laatst toe.
Ze moet zich haar hele leven opgesloten gevoeld hebben.

Hij zocht op Internet Hotel Sacher, en ging direct naar de On-line shop.
Als troost bestelde hij de grootste Sachertaart.

Noordwaarts.

2 Feb
Armband 006

Leprawinkel € 0,50

Thurso.

Als je het correct uitsprak klonk het als Zeurzo. In gedachten hoorde ze haar ex “zeur niet zo” zeggen. Te vaak had ze dat gehoord in de afgelopen jaren.

Ze was precies 8 jaar, 4 maanden, 2 weken en 6 dagen getrouwd geweest. Een meegaand type was ze. Daarom begreep ze eigenlijk nog steeds niet zo goed waarom de breuk er was gekomen.

Haar ex ging het liefst elk jaar naar hetzelfde appartement op dat Griekse eiland. Zelf had ze daar niet altijd zin in, maar om er nou een punt van te maken?

Het was nu enkele maanden na de scheiding.

Ze had een retour met de ferry naar Newcastle geboekt.  Noordwaarts zou het gaan.

Na een regenachtige dag was ze aangekomen in Thurso. Nog voordat ze aangebeld had ging de deur al open.

Hello My Darling, come in. I am Mrs. Nicholson and I will show you your room. Ze ging achter de vrouw aan de trap op. De deur van de kamer ging open en ze bleef als aan de grond genageld staan. Rozen…overal waar ze keek zag ze rozen. Van het plafond tot de vloerbedekking en van het dekbed tot de gordijnen. Een schaal met potpouri stond op de tafel, en de zachte geur van rozen zweefde door de kamer. Make yourself comforable zei de eigenaresse, and if you have any questions please knock on my door. Daarna verdween ze naar beneden via de krakende trap.

Ze ging op bed liggen en ineens leek alles op zijn plek te vallen.

Rozen..ze hield zo van rozen.

Yvonne daarentegen had ze gehaat.

Ping…

26 Jan

2 en 3 001

Leprawinkel €0,25

Dinsdag 22 Oktober 2011, 7.30 uur.

Ping.. daar kwam een sms binnen.

“Morning Handsome” las hij, en verder stond er niks.

Dit was nu al maanden aan de gang. Als hij probeerde terug te bellen was het nummer altijd in gesprek. Inspreken in het antwoordapparaat had ook geen effect gehad. Hij had natuurlijk een sms terug gestuurd, maar ook daar was geen reactie op gekomen. Verder onderzoek had hij niet meer gedaan.

Hij was er aan gewend geraakt, en vond het wel een grappig idee dat iemand hem dagelijks dezelfde woorden sms-te.

Woensdag 23 Oktober 2011, 7.30 uur.

Hij zat tijdens zijn ontbijt te wachten op het vertrouwde geluid van de binnenkomende sms. Er gebeurde niks. Een uur later wist hij het zeker. Het was voorbij.

Om 10 uur ging de bel. De postbode overhandigde hem een klein doosje. Hij opende het, en vond daarin een mok met de tekst “Morning Handsome”. Het pakje was gepost in Australië. Vreemd, hij kende daar niemand.

Vanaf die dag dronk hij zijn koffie tijdens het ontbijt uit die mok. En iedere morgen klokslag half acht zei hij: “Morning Handsome” zichzelf.

De letterbak.

19 Jan

IMAG4437

Leprawinkel, €0,80

Toen hij de voordeur opende zag hij dat de letterbak van de muur was gevallen. De letterbak….hoe lang hing dat stofnest er eigenlijk al? Hij had het laten hangen nadat zijn vrouw -waar hij 23 jaar mee getrouwd was geweest- hem op een dag had meegedeeld dat ze een ander had. Ze was diezelfde week nog vertrokken, en had alles achter gelaten. Boos was hij daarover nooit geweest, maar hij had het altijd wel vreemd gevonden.

Tijdens hun vakanties moest er altijd iets gekocht worden voor de letterbak. Ze was daar heel erg fanatiek in. Het was haar project. Ze zei dan altijd dat een met souvenirs gevulde letterbak haar altijd zou herinneren aan de prachtige momenten die ze samen hadden tijdens die vakanties.

In de loop van de jaren was er een scala van figuurtjes verzameld. Een plastic hertje uit het Zwarte Woud stond naast een porseleinen toreador, met daarnaast een gondel uit Venetië.

Ja, hij vond altijd wel dat ze oog had voor details.

Tijdens -wat later bleek- hun laatste vakantie in Portugal had ze het haantje gekocht. Achteraf was het wel wat vreemd geweest dat ze dit op het vliegveld had gekocht toen ze terug gingen, terwijl ze tijdens vorige vakanties meteen op zoek ging naar een passend souvenir.

Terwijl hij bukte om de spullen op te rapen zag hij dat het haantje beschadigd was. Hij had dat nooit gezien. Het had blijkbaar altijd andersom gestaan.

Later hoorde hij via via dat ze – hoe cliché – een verhouding had gekregen met de portier van het appartement wat ze destijds hadden gehuurd in de Algarve. Na een half jaar was die relatie als een zeepbel uit elkaar gespat. Waar ze nu was wist hij niet.

Terwijl hij met de restanten van de heerlijke vakantie-herinneringen naar de prullenbak liep ging de telefoon. Hij nam op en schrok van de trillende stem aan de andere kant van de lijn.

Hij liet alles uit zijn handen vallen.

Het haantje brak in tweeën. Door zijn hoofd schoot de gedachte dat, als hij het zou lijmen alles wellicht weer goed zou komen.

IMAG4439

(Alsof het zo moest zijn viel het haantje tijdens het fotograferen uit mijn handen, en werd het de aanleiding voor het eind van het verhaaltje)

Het Glas.

12 Jan
Afbeelding

Het Goed, €0,15

Ze keek nog even  onopvallend om zich heen, en terwijl ze langs het tafeltje liep pakte ze het glas en liet het in de zak van haar jas verdwijnen. Een knikje ter afscheid naar de ober die ze al jaren kende, en rustig liep ze naar de uitgang van het café van het museum. Buiten bedacht ze zich dat dit de eerste keer was dat ze zoiets had gedaan. Het kon natuurlijk niet.

Ze was 63 jaar, een opvallende verschijning met kort grijs haar en helder blauwe ogen. Vandaag droeg ze haar favoriete kleding. Een paarse jurk met een groene jas erover die ze zich onlangs had aangeschaft.

Terwijl ze naar huis liep begon ze zich te schamen. Hoe had ze dit kunnen doen? En wat was er gebeurd als ze betrapt was? Het kwam allemaal door die man die naast haar aan het tafeltje zat.  Zo’n man, die -net als zij- het café als zijn huiskamer had gemaakt. Ze was aan hem gewend geraakt en vond het plezierig om aan het tafeltje naast hem te zitten. In het begin was hij haar niet opgevallen. Op een dag had hij naar haar geknikt en ze had vriendelijk terug geknikt. Dit ging nu al jaren zo door.

Ineens begon ze te lachten. Ze had het gedaan, terwijl hij naar het toilet was. Er had nog een bodempje vieux ingezeten en een deel van haar zak was nu doordrenkt. Haar jas rook nu naar vieux, en naar hem. Ze hoopte dat hij het zou merken, als hij terug zou komen bij zijn tafeltje, en zich af zou vragen waar zijn glas gebleven was.

Het glas heeft ze altijd bewaard als een trofee voor haar moed en durf op die dag.


Lees verder