Het Glas.

12 Jan
Afbeelding

Het Goed, €0,15

Ze keek nog even  onopvallend om zich heen, en terwijl ze langs het tafeltje liep pakte ze het glas en liet het in de zak van haar jas verdwijnen. Een knikje ter afscheid naar de ober die ze al jaren kende, en rustig liep ze naar de uitgang van het café van het museum. Buiten bedacht ze zich dat dit de eerste keer was dat ze zoiets had gedaan. Het kon natuurlijk niet.

Ze was 63 jaar, een opvallende verschijning met kort grijs haar en helder blauwe ogen. Vandaag droeg ze haar favoriete kleding. Een paarse jurk met een groene jas erover die ze zich onlangs had aangeschaft.

Terwijl ze naar huis liep begon ze zich te schamen. Hoe had ze dit kunnen doen? En wat was er gebeurd als ze betrapt was? Het kwam allemaal door die man die naast haar aan het tafeltje zat.  Zo’n man, die -net als zij- het café als zijn huiskamer had gemaakt. Ze was aan hem gewend geraakt en vond het plezierig om aan het tafeltje naast hem te zitten. In het begin was hij haar niet opgevallen. Op een dag had hij naar haar geknikt en ze had vriendelijk terug geknikt. Dit ging nu al jaren zo door.

Ineens begon ze te lachten. Ze had het gedaan, terwijl hij naar het toilet was. Er had nog een bodempje vieux ingezeten en een deel van haar zak was nu doordrenkt. Haar jas rook nu naar vieux, en naar hem. Ze hoopte dat hij het zou merken, als hij terug zou komen bij zijn tafeltje, en zich af zou vragen waar zijn glas gebleven was.

Het glas heeft ze altijd bewaard als een trofee voor haar moed en durf op die dag.


Advertenties

3 Reacties to “Het Glas.”

  1. Jan-Herman januari 12, 2013 bij 6:53 pm #

    jij kunt echt schrijven makker, multitalent!

  2. Evelien januari 15, 2013 bij 11:32 pm #

    Hij liep terug naar zijn tafeltje. Ze hadden zijn glas weggehaald. Aarzelend keek hij om zich heen, zou hij weer gaan zitten, of toch maar naar huis? Hij vroeg het meisje dat de tafeltjes afruimde naar zijn glas, dat nog halfvol was geweest, maar zij beweerde dat ze het niet had meegenomen. Hij voelde lichte boosheid opkomen, dat kon toch niet anders, ze was de enige afgezien van de slaperige barman. En die vrouw natuurlijk. Hij keek om zich heen, zocht de vrouw die daar net had gezeten. Dat was nou een mooie reden geweest om haar eindelijk eens aan te spreken, misschien had zij gezien dat het meisje het glas wegnam. Ze was een vaste klant net als hij en eigenlijk wilde hij haar al jaren iets vragen. De gedachte aan die vraag was een gewoonte geworden. Hij dacht vaak over haar na, hoe hij haar portret zou willen schilderen, ze was zo’n aanwezigheid met die markante kop en dat prachtige grijze haar. Soms verzamelde hij wat moed, maar dan was ze ineens weer vertrokken, andere keren voelde hij zich te gammel na een nacht doorzakken. Ook zijn eerste borreltje gaf hem dan geen moed, zolang zijn handen trilden kon hij niet naar haar toe gaan. Ineens had hij sterk de behoefte haar eindelijk die vraag te stellen. Sinds een paar maanden was hij weer aan het schilderen en hij dronk ook veel minder, het was eigenlijk het perfecte moment. Snel pakte hij zijn spullen en liep naar de uitgang. Ze was niet te missen met die kleur jas. Hij zag haar in de verte oversteken naar de tramhalte. Hij versnelde zijn pas.Hij rende nu. Terwijl hij haar in een tram zag stappen – lijn 16, signaleerde hij nog – werd hij gegrepen door de vrachtwagen van de brouwerij.

  3. José maart 1, 2013 bij 10:44 pm #

    Prachtig verhaal, Jan. Op het glas de naam van mijn vader. Ik geniet van je site, wat een fantastisch idee. Liefs, José

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: