Archief | januari, 2013

Ping…

26 Jan

2 en 3 001

Leprawinkel €0,25

Dinsdag 22 Oktober 2011, 7.30 uur.

Ping.. daar kwam een sms binnen.

“Morning Handsome” las hij, en verder stond er niks.

Dit was nu al maanden aan de gang. Als hij probeerde terug te bellen was het nummer altijd in gesprek. Inspreken in het antwoordapparaat had ook geen effect gehad. Hij had natuurlijk een sms terug gestuurd, maar ook daar was geen reactie op gekomen. Verder onderzoek had hij niet meer gedaan.

Hij was er aan gewend geraakt, en vond het wel een grappig idee dat iemand hem dagelijks dezelfde woorden sms-te.

Woensdag 23 Oktober 2011, 7.30 uur.

Hij zat tijdens zijn ontbijt te wachten op het vertrouwde geluid van de binnenkomende sms. Er gebeurde niks. Een uur later wist hij het zeker. Het was voorbij.

Om 10 uur ging de bel. De postbode overhandigde hem een klein doosje. Hij opende het, en vond daarin een mok met de tekst “Morning Handsome”. Het pakje was gepost in Australië. Vreemd, hij kende daar niemand.

Vanaf die dag dronk hij zijn koffie tijdens het ontbijt uit die mok. En iedere morgen klokslag half acht zei hij: “Morning Handsome” zichzelf.

Advertenties

De letterbak.

19 Jan

IMAG4437

Leprawinkel, €0,80

Toen hij de voordeur opende zag hij dat de letterbak van de muur was gevallen. De letterbak….hoe lang hing dat stofnest er eigenlijk al? Hij had het laten hangen nadat zijn vrouw -waar hij 23 jaar mee getrouwd was geweest- hem op een dag had meegedeeld dat ze een ander had. Ze was diezelfde week nog vertrokken, en had alles achter gelaten. Boos was hij daarover nooit geweest, maar hij had het altijd wel vreemd gevonden.

Tijdens hun vakanties moest er altijd iets gekocht worden voor de letterbak. Ze was daar heel erg fanatiek in. Het was haar project. Ze zei dan altijd dat een met souvenirs gevulde letterbak haar altijd zou herinneren aan de prachtige momenten die ze samen hadden tijdens die vakanties.

In de loop van de jaren was er een scala van figuurtjes verzameld. Een plastic hertje uit het Zwarte Woud stond naast een porseleinen toreador, met daarnaast een gondel uit Venetië.

Ja, hij vond altijd wel dat ze oog had voor details.

Tijdens -wat later bleek- hun laatste vakantie in Portugal had ze het haantje gekocht. Achteraf was het wel wat vreemd geweest dat ze dit op het vliegveld had gekocht toen ze terug gingen, terwijl ze tijdens vorige vakanties meteen op zoek ging naar een passend souvenir.

Terwijl hij bukte om de spullen op te rapen zag hij dat het haantje beschadigd was. Hij had dat nooit gezien. Het had blijkbaar altijd andersom gestaan.

Later hoorde hij via via dat ze – hoe cliché – een verhouding had gekregen met de portier van het appartement wat ze destijds hadden gehuurd in de Algarve. Na een half jaar was die relatie als een zeepbel uit elkaar gespat. Waar ze nu was wist hij niet.

Terwijl hij met de restanten van de heerlijke vakantie-herinneringen naar de prullenbak liep ging de telefoon. Hij nam op en schrok van de trillende stem aan de andere kant van de lijn.

Hij liet alles uit zijn handen vallen.

Het haantje brak in tweeën. Door zijn hoofd schoot de gedachte dat, als hij het zou lijmen alles wellicht weer goed zou komen.

IMAG4439

(Alsof het zo moest zijn viel het haantje tijdens het fotograferen uit mijn handen, en werd het de aanleiding voor het eind van het verhaaltje)

Het Glas.

12 Jan
Afbeelding

Het Goed, €0,15

Ze keek nog even  onopvallend om zich heen, en terwijl ze langs het tafeltje liep pakte ze het glas en liet het in de zak van haar jas verdwijnen. Een knikje ter afscheid naar de ober die ze al jaren kende, en rustig liep ze naar de uitgang van het café van het museum. Buiten bedacht ze zich dat dit de eerste keer was dat ze zoiets had gedaan. Het kon natuurlijk niet.

Ze was 63 jaar, een opvallende verschijning met kort grijs haar en helder blauwe ogen. Vandaag droeg ze haar favoriete kleding. Een paarse jurk met een groene jas erover die ze zich onlangs had aangeschaft.

Terwijl ze naar huis liep begon ze zich te schamen. Hoe had ze dit kunnen doen? En wat was er gebeurd als ze betrapt was? Het kwam allemaal door die man die naast haar aan het tafeltje zat.  Zo’n man, die -net als zij- het café als zijn huiskamer had gemaakt. Ze was aan hem gewend geraakt en vond het plezierig om aan het tafeltje naast hem te zitten. In het begin was hij haar niet opgevallen. Op een dag had hij naar haar geknikt en ze had vriendelijk terug geknikt. Dit ging nu al jaren zo door.

Ineens begon ze te lachten. Ze had het gedaan, terwijl hij naar het toilet was. Er had nog een bodempje vieux ingezeten en een deel van haar zak was nu doordrenkt. Haar jas rook nu naar vieux, en naar hem. Ze hoopte dat hij het zou merken, als hij terug zou komen bij zijn tafeltje, en zich af zou vragen waar zijn glas gebleven was.

Het glas heeft ze altijd bewaard als een trofee voor haar moed en durf op die dag.


Lees verder